Οι Ιππότες της Ρόδου: τα καλοκαίρια μου στα τείχη, τώρα στο στέκι

Η μάνα μου είναι Ροδίτισσα. Από μικρός, η Ρόδος για μένα ήταν τα καλοκαίρια, οι γιαγιάδες στα σκαλιά, και τα τείχη που μου φαίνονταν πιο ψηλά από τον ουρανό.

Από το 2011 ώς το 2017 έζησα εκεί. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στην Πύλη του Αμβουάζ και την Οδό Ιπποτών, φόρεσα για πρώτη φορά πανοπλία. Έγινα κομμάτι του Μεσαιωνικού Ρόδου, της μεσαιωνικής γιορτής της Παλιάς Πόλης, και είμαι ακόμα. Ξέρω πώς μυρίζει το σίδερο όταν το βγάζεις από την αποθήκη. Ξέρω πώς καίει όταν ο ήλιος πέσει πάνω του. Ξέρω την ουρά των τουριστών που θέλουν μια φωτογραφία με «τον ιππότη». Και ξέρω τι σημαίνει να στέκεσαι δίπλα σε φίλους με το σπαθί στο χέρι, να μετράς από μέσα σου τη χορογραφία, και να ακούς το κοινό να κρατάει την ανάσα του.

Στη Γιορτή γνώρισα και τη γυναίκα μου, την Καρολίνε. Ήρθε από τη Γερμανία. Σήμερα έχουμε δύο υπέροχα παιδιά. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία· η δική μας.

Αυτά τα χρόνια ήθελα να τα βάλω κάπου. Τώρα τα έβαλα σε ένα παιχνίδι. Στο Connect Cafe υπάρχουν πια ⚔️ Οι Ιππότες της Ρόδου.

Ένα καράβι δένει στο Μαντράκι

Παίζεις έναν ηθοποιό. Στο βιογραφικό του έχει δύο διαφημίσεις για τυρί κι έναν «Πτώμα #2» σε σίριαλ. Φτάνει στη Ρόδο για δουλειά, και η πρώτη αγγελία που βλέπει στην προκυμαία γράφει: «ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΙΠΠΟΤΕΣ. Πείρα όχι απαραίτητη».

Εκεί σε περιμένει η κυρία Άννα, η υπεύθυνη σχέσεων, που διοικεί όλους τους ιππότες με μια τσίχλα και έναν κατάλογο. Σε κοιτάζει από πάνω ώς κάτω και ρωτάει τι ξέρεις να κάνεις, «χρυσό μου».

Κι ύστερα έρχεται ο Σερ Παύλος: φαλακρός, με κοντό γένι και χέρια σαν αμόνια, Φρουρός του Μαγίστρου και ο οπλουργός της ομάδας. Σου δίνει το πρώτο σου σπαθί, ξύλινο, και τον κανόνα που θα σε ακολουθεί σε όλο το παιχνίδι: στις ομαδικές μάχες πάει πρώτος εκείνος, κι όταν φωνάξει «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!», εσύ είσαι εκεί.

Κάθε εβδομάδα, μια παράσταση

Η σεζόν κρατάει από τον Απρίλη ώς τον Οκτώβρη. Κάθε εβδομάδα διαλέγεις στον χάρτη πού θα παίξεις: στο Μαντράκι, στην Οδό Ιπποτών, στην Πύλη του Αμβουάζ, και όσο ανεβαίνεις, στη Λίνδο, στον Μονόλιθο, στο Παλάτι. Στο κάτω μέρος του χάρτη βλέπεις όλη τη σεζόν: τη Γιορτή στην Τάφρο τον Μάιο, την τηλεόραση τον Ιούλιο, τη Δοκιμασία στο τέλος.

Η μάχη: ένας κανόνας

Οι περισσότερες παραστάσεις στη Γιορτή είναι μάχες. Δύο ιππότες, ή μια ολόκληρη ομάδα, που μοιάζει να πολεμάει στ' αλήθεια και στην πραγματικότητα χορεύει. Αυτό ήθελα να είναι και η καρδιά του παιχνιδιού.

Ο κανόνας είναι ένας: ένας κύκλος κλείνει πάνω σε ένα κουμπί, κι εσύ το πατάς τη στιγμή που φτάνει στο πράσινο. Ο αντίπαλος σηκώνει το σπαθί ψηλά, πάει χαμηλά ή κάνει βύθιση, κι εσύ αποκρούεις εκεί που πέφτει το χτύπημα. Οι λεπίδες συναντιούνται, πετάνε σπίθες, οι δύο ιππότες τινάζονται πίσω. Αν αργήσεις, ακούς ένα «ΤΟΝΓΚ» στο κράνος σου και ζαλίζεσαι. Πολλές καθαρές αποκρούσεις στη σειρά κάνουν ΣΕΡΙ, και το κοινό τρελαίνεται.

Στις ομαδικές μάχες είσαι στη μέση της ομάδας. Οι πειρατές έρχονται από αριστερά, από δεξιά, ή πηδάνε από ψηλά. Όταν ακούσεις «ΣΚΥΨΕ!», ο Σερ Μπάμπης πηδάει πάνω από την πλάτη σου. Μπροστά πολεμάει ο Σερ Παύλος, και πίσω ο Στέλιος, που αργεί πάντα. Και όταν ο Παύλος δει άνοιγμα και φωνάξει «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!», χτυπάτε όλοι μαζί.

Δοκίμασέ το: στο 🎮 Παιχνίδια, πάτα ⚔️ Οι Ιππότες της Ρόδου. Αν δεν έχεις κρατήσει ποτέ σπαθί, ξεκίνα από την 🏋️ Εξάσκηση στην αρχική οθόνη: ο Σερ Μπάμπης σού δείχνει μία κίνηση τη φορά, αργά, και σου λέει «ΤΩΡΑ!» τη σωστή στιγμή. Δεν μετράει πουθενά. Είναι πρόβα, όπως οι δικές μας πριν από κάθε Γιορτή.

Οι τουρίστες, οι φωτογραφίες, ο γάιδαρος

Όσοι έχουμε φορέσει πανοπλία στην Παλιά Πόλη το ξέρουμε: η μισή δουλειά είναι οι φωτογραφίες. Ζευγάρια, γιαγιάδες, παιδιά που σε ρωτάνε αν έχεις σκοτώσει δράκο, ινφλουένσερ που θέλουν δέκα λήψεις. Και, φυσικά, πάρτι νύφης.

Στις Φωτογραφίες πατάς το βελάκι της πόζας που ζητάνε, «Σπαθί ψηλά!», «Γονάτισε!», «Καρδούλα!», όταν κλείσει ο κύκλος. Κι αν πετάξει περιστέρι μπροστά στον φακό, το διώχνεις με το Ⓐ.

Υπάρχουν κι άλλες παραστάσεις: η Φρουρά, όπου οι τουρίστες κάνουν τα πάντα για να σε κάνουν να γελάσεις, η Παρέλαση στα σοκάκια, ανάμεσα σε γάτες και σκούτερ, και η Κονταρομαχία στη Λίνδο. Εκεί, επειδή τα άλογα κοστίζουν, τρέχεις πάνω σε γάιδαρο.

Και η αγάπη

Το είπα πιο πάνω και το ξαναλέω: η Γιορτή μού έδωσε την Καρολίνε, και μαζί της τα δύο παιδιά μας. Δεν γινόταν να λείπει αυτό από το παιχνίδι.

Στη Ρόδο του παιχνιδιού ζουν τέσσερις γυναίκες: μια αρχαιολόγος από τη Σουηδία, μια φωτογράφος από την Ιταλία, μια Ροδίτισσα δημοσιογράφος και μια ζαχαροπλάστισσα στην Παλιά Αγορά. Τις γνωρίζεις εκεί που δουλεύουν, τις βγάζεις ραντεβού τα βράδια, και με επτά καρδιές, τον Οκτώβρη, κάνεις την ερώτηση. Ο γάμος σε ακολουθεί και στις επόμενες σεζόν· και μια χρονιά, σου δίνει ένα πακετάκι τυλιγμένο σε κόκκινο ύφασμα. Μέσα, ένα μικροσκοπικό κράνος.

Τον χειμώνα, ο ιππότης πιάνει δουλειά

Κι εδώ έρχεται κάτι που ξέρει όποιος έζησε στο νησί όλο τον χρόνο: τον Νοέμβρη οι τουρίστες φεύγουν, οι πανοπλίες γυρίζουν στην αποθήκη, και το νοίκι δεν περιμένει.

Από τη δεύτερη σεζόν, η χρονιά ξεκινά με πέντε εβδομάδες χειμώνα. Η κυρα-Πόπη, η σπιτονοικοκυρά, χτυπάει κάθε εβδομάδα την πόρτα για το νοίκι. Κι εσύ ψάχνεις στις αγγελίες.

Μπορείς να πιάσεις μια δουλειά για όλο τον χειμώνα: σερβιτόρος σε ταβέρνα, ξεναγός, νυχτοφύλακας στο Μουσείο, ντελίβερι με πανοπλία, ναύτης σε καΐκι, δάσκαλος ξιφασκίας για συνταξιούχους, πορτιέρης στο μοναδικό ανοιχτό μπαρ του Φαληρακιού. Αν λείψεις τρεις φορές, σε διώχνουν. Ή μπορείς να ζήσεις με μεροκάματα: κηπουρός, καθάρισμα σκαφών, μπάρμαν, βοηθός φωτογράφου, ζωντανό άγαλμα, Άγιος Βασίλης με πανοπλία στο εμπορικό. Και ένα-δυο για μεγάλους, που θα τα βρεις μόνος σου. 🌶️

Τον Μάρτη, το τηλέφωνο χτυπάει στις επτά το πρωί: «Ξεκινάμε». Και η άνοιξη έρχεται ξανά.

Η ιστορία, αληθινή και λίγο πειραγμένη

Τα χρόνια στο νησί άκουσα, διάβασα και είπα σε τουρίστες πολλές ιστορίες για το Τάγμα. Κάθε σεζόν στο παιχνίδι έχει τη δική της: σαράντα μία διαφορετικές ιστορίες, καμία δεύτερη φορά. Πολλές πατάνε στην αληθινή ιστορία της Ρόδου, παιγμένες από μια σύγχρονη ομάδα που δεν τα καταφέρνει ποτέ ακριβώς.

Ο Δήμος παραγγέλνει έναν ρομποτικό δράκο για το Μόντε Σμιθ, εκεί όπου ο Ντε Γκοζόν σκότωσε τον δικό του, και ο δράκος ξεκολλάει και κατρακυλάει στην πλαγιά. Ένας Τούρκος ινφλουένσερ που παίζει τον πρίγκιπα Τζεμ κολλάει στο νησί από απεργία. Ντύνεις ένα ολόκληρο χωριό της Λέρου ιππότες, όπως ο Πάολο Σιμεόνι, για να ξεγελάσεις ένα κρουαζιερόπλοιο. Κι ένα ιταλικό συνεργείο ανακαλύπτει ότι το «μεσαιωνικό» Παλάτι χτίστηκε το 1940.

Και κάποιες ιστορίες δεν είναι για γέλιο μόνο. Όταν τελικά παίζεις τον Λιλ-Αντάμ, που έφυγε από τη Ρόδο την 1η Γενάρη του 1523 με σημαίες, τύμπανα και πανοπλία, η μάνα σου κλαίει στο κοινό. Έτσι έγραψα κι εγώ αυτή τη σκηνή.

Ο δικός σου ιππότης

Στη Γιορτή κανένας ιππότης δεν μοιάζει με τον άλλον. Ο καθένας έχει το δικό του μανδύα, τα δικά του χρώματα, το δικό του σημάδι στην ασπίδα, και το καμαρώνει. Το ίδιο ήθελα και εδώ.

Στο 🧑 Ο ιππότης μου φτιάχνεις το πρόσωπο, τα μαλλιά, τα γένια και τα σημάδια του, και ανοίγεις την προσωπίδα για να φαίνεται. Διαλέγεις τα χρώματα του χιτώνα, του λοφίου και της πανοπλίας. Και φτιάχνεις το οικόσημό σου: χωρίσματα, χρώματα κι ένα έμβλημα, λιοντάρι, δράκο, ελάφι, καράβι… ή γάιδαρο, φραπέ και σουβλάκι, για όποιον δεν παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Το δικό μου έχει ένα ρόδο, φυσικά.

Με τα επιτεύγματα κερδίζεις τίτλους που κουβαλάς μετά το όνομά σου: «ο Χορογράφος», «ο Γαϊδουροκαβαλάρης», «ο Αδερφός του Μπάμπη». Κι από κάτω γράφεις το ρητό σου.

Μετά από κάθε καλή παράσταση βρίσκεις αντικείμενα: κράνος, πανοπλία, ασπίδα, σπαθί, μανδύα, μπότες, φυλαχτό, σε τέσσερις βαθμίδες, από Απλό ώς Κορυφαίο. Κάθε ένα αλλάζει το παιχνίδι σου. Αντικείμενα με το ίδιο όνομα, «της Λίνδου» ας πούμε, κάνουν σετ. Και στις ιστορίες κρύβονται δεκατέσσερα ✨ θρυλικά: το σπαθί του Ντε Γκοζόν, η ασπίδα του Λιλ-Αντάμ, ο μανδύας του πρίγκιπα Τζεμ…

Από κομπάρσος, Ιππότης

Η φήμη σε ανεβάζει από κομπάρσος σε Ακόλουθο, Σεργέντη, Ιππότη της Πύλης, των Τειχών, ώς τον Φρουρό του Μαγίστρου. Από εκεί και πάνω, κάθε βαθμός κερδίζεται στη Δοκιμασία του Οκτώβρη, στο Παλάτι, μπροστά σε όλους.

Μετά τον χρισμό, ο δρόμος συνεχίζει: Διοικητής της Λίνδου, Καστελλάνος, Μπαΐλος, Μέγας Πρίορας, και στο τέλος Μέγας Μάγιστρος. Οι αντίπαλοι δυναμώνουν, οι μονομαχίες γίνονται στην αυλή του Παλατιού, και το κοινό δεν συγχωρεί.

Όλα όσα ζεις τα κρατάει το 📜 Χρονικό: σαράντα έξι επιτεύγματα, οι αριθμοί σου, τα πρόσωπα, τα θρυλικά που βρήκες, οι δουλειές των χειμώνων. Κι όταν γίνεις Μέγας Μάγιστρος, μπορείς να δώσεις το σπαθί στην 👑 Επόμενη Γενιά. Ένας νέος ιππότης της οικογένειάς σου ξεκινά από κομπάρσος, με πιο απαιτητικό κοινό, κρατώντας το Χρονικό και τα κειμήλια.

Η καριέρα σου σώζεται στον λογαριασμό σου, οπότε τη συνεχίζεις κι από άλλη συσκευή. Η σεζόν σώζεται όσο παίζεις: κλείνεις όποτε θες και συνεχίζεις από εκεί που την άφησες. Στο τέλος κάθε σεζόν η δόξα σου μπαίνει στην 🏆 Κατάταξη, και για να είναι τίμιος ο πίνακας, ο server μας ξαναπαίζει όλη τη σεζόν σου από την αρχή πριν γράψει τον αριθμό. Με το ⛶ το παιχνίδι γεμίζει όλη την οθόνη.

Ακόμα σε εξέλιξη

Να είμαι ειλικρινής: οι Ιππότες είναι καινούριοι. Τη δυσκολία και τον ρυθμό τα ρυθμίσαμε ως τώρα με δοκιμές, όχι με ανθρώπους. Κάποια παράσταση θα σου φανεί πολύ εύκολη, κάποια πολύ δύσκολη, και κάπου θα βρεις μια λέξη που ξέφυγε. Πες μου στην κουβέντα, στο 💬 Στέκι. Τα διαβάζω όλα, και ειδικά από όσους φορέσατε κι εσείς πανοπλία.

Τα λέμε στα τείχη

Τα χρόνια στη Ρόδο παίζαμε μαζί, με τα σώματά μας: στα σοκάκια, στην Τάφρο, στα σκαλιά του Παλατιού, ιδρωμένοι μέσα στο σίδερο και γελώντας. Δεν φανταζόμουν ότι κάποτε θα μπορούσαμε να το κάνουμε κι από τον καναπέ, ο καθένας από την πόλη του.

Αν ήσουν κι εσύ σε κάποια Γιορτή, αν έβγαλες κάποτε φωτογραφία με έναν ιππότη στο Μαντράκι, ή αν απλώς ονειρεύτηκες ποτέ να κρατήσεις σπαθί, η πανοπλία σου είναι έτοιμη. Σχεδόν στο νούμερό σου.

Στο connect.webcafe.gr. Ο Σερ Παύλος σε περιμένει.